Верш амаль на развітанне

Сонца

цудоўны манекен

кланяецца здзервянела

на захад

Кветкі і крамы

сканчаюць працоўны дзень

Прага

стомленая

ад пахвалы паэтаў ды

сваёй красы

шарэе

змрокам

Гэта так дзіўна

Столькі ўсяго нагадвае пра цябе

Гэта так дзіўна

Тая думка што я магу цябе страціць

Бо ўсё на свеце мяняецца безупынку

Я магу цябе страціць

і зноў будуць раніцы

поўныя цыгарэт

якія будуць спакушаць

да прыгожага і пампезнага суму

Я магу цябе страціць

і зноў будуць ночы

зыбкі месяц на небе будзе падобны да ценю

тваіх распушчаных валасоў

я не змагу спаць і буду ненавідзець класікаў

Я магу цябе страціць

і ў гэтым мабыць можна будзе абвінаваціць

дыялектыку

Так

гэта ўсё можа здарыцца

Але я ўжо ніколі не страчу

легкадумны нявыхаваны і праўдзівы

плён нашага кахання

усё тое што нельга вытаргаваць

у спекулянтаў

вызубрыць за ноч

дастаць з дапамогай блату

усмешкі

прагу й адвагу

наважанасць не чакаць

покуль жыццё пратупае міма

маршам беззямельных сялян

не спакусíцца

шчасцем

якое будзе табе якраз

і да твару

не быць тут намарна

не есці тут хлеб задарма

Убачыць зранку ля Влтавы дзікіх

коней

Пералічыць свае каханні

і калі будзе трэба

даць забіць сябе

дзеля іх

Болей вершаў і трошкі пра паэта тут: smatrycenka.livejournal.com